دارد از هوا خاک می بارد. یاد دل ِ خاک گرفته ام می افتم. لایه های خاکی رنگ ِ خاک ِ نشسته بر اشیاء را که می بینم نگران دلم می شوم که ماههاست زیر خروارها خاک مدفونش کرده ام. عشقش را آبیاری نکرده ام . مثل قرآن های مهجور کنج طاقچه، گذاشته ام خاک بخورد.گردهای دلتنگی اش را نگرفته ام. زخمهای همیشه ملتهبش را مرهم نگذاشته ام . رهایش کرده ام به امان خدا. سرم را کرده ام توی چاه ِ تلگرام و ابتذالش. لحظه های مقدس ِ آمیخته با دوست داشتنم را مثل جگر زلیخا ازهم پاشیده ومتلاشی ریخته ام این ور وآنور ومثل مادری که ادامه مطلب

یکی بیاد به من بگه

"دائماً یکسان نماند حال ِ دوران غم مخور"

بلکه دلم که همیشه ی خدا مثه مرغ سرکنده است که نه جون میده و نه سرپا میشه آرووم وقرار بگیره

دارد از هوا خاک می بارد. یاد دل ِ خاک گرفته ام می افتم. لایه های  خاکی رنگ  ِ  خاک  ِ نشسته بر اشیاء را که می بینم نگران دلم می شوم که ماههاست زیر خروارها خاک مدفونش کرده ام. عشقش را آبیاری نکرده ام . مثل قرآن های مهجور کنج طاقچه، گذاشته ام خاک بخورد.گردهای دلتنگی اش  را نگرفته ام. زخمهای همیشه ملتهبش را مرهم نگذاشته ام . رهایش کرده ام به امان خدا. سرم را کرده ام توی چاه ِ تلگرام و ابتذالش. لحظه های  مقدس ِ آمیخته با دوست داشتنم را مثل جگر زلیخا ازهم پاشیده ومتلاشی ریخته ام  این ور وآنور ومثل مادری که با کودکش قهر می کند در عطش ِ آشتی دست وپا میزنم اما تَرَک های دلم قَدَرترند ...رقیب های سرسخت  دوستت دارمهای منند. دنبال راهی ام برای آشتی.محبوب  خوب  ِ من !   بهانه ای بده دستم برای زدودن غبار ِ غم و بغض و عجز و  دلشکستگی هایم...کِشتی ِبه خاک نشسته ی  قلبم را لنگر تسکینی باش ...در  دلم نور ِ امیدی بِدَوان... نشانه ی  نجاتی بفرست...منتظر ِ پیامی هستم که بوی  استیکر و  آیکون ندهد...پیامی  که از جان بر آید و  در میانه ی راه  نصیب ِ تازه واردها نشود...پیغامی که مخصوص  خودم باشد ودلم را قرص کند به  بودنت...+ نوشته شده در  ساعت &nbsp توسط تیامادامه مطلب

دارد از هوا خاک می بارد. یاد دل ِ خاک گرفته ام می افتم. لایه های خاکی رنگ ِ خاک ِ نشسته بر اشیاء را که می بینم نگران دلم می شوم که ماههاست زیر خروارها خاک مدفونش کرده ام. عشقش را آبیاری نکرده ام . مثل قرآن های مهجور کنج طاقچه، گذاشته ام خاک بخورد.گردهای دلتنگی اش را نگرفته ام. زخمهای همیشه ملتهبش را مرهم نگذاشته ام . رهایش کرده ام به امان خدا. سرم را کرده ام توی چاه ِ تلگرام و ابتذالش. لحظه های مقدس ِ آمیخته با دوست داشتنم را مثل جگر زلیخا ازهم پاشیده ومتلاشی ریخته ام این ور وآنور ومثل مادری که با کودکش قهر می کند در عطش ِ آشتی دست وپا میزنم اما تَرَک های دلم قَدَرترند ...رقیب های سرسخت دوستت دارمهای منند. دنبال راهی ام برای آشتی. محبوب خوب ِ من ! بهانه ای بده دستم برای زدودن غبار ِ غم و بغض و عجز و دلشکستگی هایم... کِشتی ِبه خاک نشسته ی قلبم را لنگر تسکینی باش ... در دلم نور ِ امیدی بِدَوان... نشانه ی نجاتی بفرست... منتظر ِ پیامی هستم که بوی استیکر و آیکون ندهد... پیامی که از جان بر آید و در میانه ی راه نصیب ِ تازه واردها نشود... پیغامی که مخصوص خودم باشد ودلم را قرص کند به بودنت... + نوشته شده در ساعت &nbsp توسط تیام | ادامه مطلب

---

بَست نشسته ام در حریم ِحرم ِ عشق جایی میان خوف ورجا انتظار و امید باشد که تسکینی باشد برای داغ ِ فقدان زدگی ام آویزان به ضریح ِ مقدس ِ دوست داشتن ِ از دل وجان جایی میان ِ لذت وهراس، شوق و اندوه باشد که ساحلی باشد برای موجهای ِاز پا در اندازِ تنهایی ودلتنگی هایم... دخیل بسته ام به مظهر ِ ایستاده درادامه مطلب

این تخم لق ِ " عشق خز است " را آنهایی روی زبان ها انداختند که هرگز ممد ِحیات ومفرح ذات بودنش را تجربه نکردند. آنهایی که در طول زندگی شان حساب گر بوده اند و از وادی ِ عشق به اندازه ی کافی نتوانسته اند غنیمت جمع کنند ورهایش کرده اند و به ساحت ِ مقدسش ، برچسب زده اند آنهایی که اهل ِبده بستان هادامه مطلب